مسجد را خانه خود قرار دهد ( در آن زياد بماند ) ، علم را همدم خويش برگزيند و زهد و بىرغبتى به دنيا را همنشين ، دانشمندان را دوست و نيازمندان را رفيق و همراه خود سازد ، خشنودى مرا جست‌وجو كند ، از خشم من بگريزد و از مخلوق ، سخت گريزان باشد از گناهان به شدّت فرار كند و مرا بسيار ياد نمايد و هميشه تسبيح و تنزيه كند ، در پيمانش راست كردار و در عهدش وفادار باشد ، دلش پاك و خوراكش پاكيزه باشد ، در انجام واجب جديّت و تلاش كند ، به پاداشى كه نزد من است راغب و مايل باشد ، از عذاب و مكافاتم ترسان و گريزان و با دوستانم همدم و همنشين باشد . [ فصل 38 ] اى احمد ! اگر بنده به اندازه اهل آسمان‌ها و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و همچون فرشتگان دست از طعام بدارد و چون برهنگان جامه بپوشد ؛ امّا به قدر ذرّه‌اى از دوستى دنيا يا ميل به شهرت آن يا سرورى و رياستش يا چرب و شيرين و زر و زيورش در دل او بيابم ، از همسايگى من محروم خواهد شد و محبّتم را از دل او بر مىگيرم و دلش را تاريك مىسازم تا مرا فراموش كند و شيرينى معرفتم را به او نمىچشانم . درود و رحمتم برتو . ستايش خدا را كه پروردگار جهانيان است .